Mijn verhaal #11: Nog een aanval, aangifte doen & co-ouderschap

Mijn verhaal #11: Nog een aanval, aangifte doen & co-ouderschap

Half april kreeg ik een huis toegewezen door de woningbouwvereniging (zie Mijn verhaal #9). Ondanks dat de spullen die nog in mijn oude huis stonden me totaal niet boeien, besluit ik er toch om er wat persoonlijke spullen op te halen. 


De laatste aanval
Wat er die dag precies gebeurd is kan ik me niet meer goed herinneren. Ik weet nog dat ik in de keuken op een stoel zat en dat M. die bij de kast stond iets tegen me zei.

 

Opeens trok hij wit weg.

Dit voelde niet goed.

 

Mijn voorgevoel klopte: hij vloog op me af, greep me bij mijn keel en hij deed nog iets aan de rechterkant van mijn hoofd wat dagen na de aanval nog pijnlijk was. Toen hij me eindelijk losliet rende ik gelijk naar de telefoon. Hij wilde me voor zijn en ik rende het huis uit. Huilend belde ik bij de buren aan, ik hoorde wat gerommel in huis maar ze deden niet open. Wat nu? Ik rende naar de andere buren maar die kende ik helemaal niet. Ik ben ze zo dankbaar dat ze opendeden, naar me luisterden en me binnenlieten. Helemaal overstuur belde ik de politie en deze onbekende, maar o zo lieve buren waren zo hartelijk dat ik bij ze mocht wachten tot de politie kwam.

Maicel haalde me op en toen ik eindelijk thuis was besefte ik pas wat er gebeurd was. Ik was zo overstuur dat ik begon te hyperventileren. Ik zie mezelf nog op de oude plankenvloer paniekerig ademen in een boterhamzakje. Angst, verdriet; ik was helemaal de weg kwijt.


Aangifte doen of een melding van geweld

Een paar dagen later had ik een gesprek met twee politieagenten. Zij raadden me sterk af om aangifte te doen omdat dit alleen maar meer stress zou opleveren voor mijn en de kinderen. En hoe zou het overkomen bij de rechtbank als ik aangifte zou doen? Zij zouden gelijk denken dat ik op een vechtscheiding uit was. Hoezo vechtscheiding? Ik wilde alleen mijn kinderen beschermen! Of dit alles nog niet frustrerend genoeg was gooiden de agenten er nog een ‘schepje’ bovenop. Ze zeiden dat als ik aangifte deed ik mijn kinderen mentaal ernstig zou beschadigen. Volgens hun was een registratie van geweld de enige optie. 

Ik begrijp het nog steeds niet

Tot op de dag van vandaag begrijp ik deze reactie nog steeds niet. Ik had, en heb, echt alles voor mijn kinderen over. Ze in een veilige en liefdevolle omgeving laten opgroeien dat was, en is, het allerbelangrijkste wat ik mijn kinderen wil geven. Een veilige en liefdevolle omgeving, dat was echt onmogelijk als ik bij M. bleef. Dit was echt onmogelijk! Maar waarom zagen deze agenten dit niet in? Het enige wat ik kon zeggen was: ‘Waarom denken jullie dat ik ga scheiden?’

 

Zagen ze de ernst van de situatie niet in? Begrepen ze me niet? Ik heb werkelijk geen idee.

 

Co-ouderschap

Via een mediator hadden we voor Nora co-ouderschap geregeld. Elke woensdag, donderdag en vrijdag, en om de week tot en met zondag, was ze bij haar vader. Voor John ging de bezoekregeling pas in toe hij een paar maanden oud was. Vanaf dat moment ging hij elke woensdag naar M. Op de dagen dat de kinderen er niet waren miste ik ze vreselijk. Toch vond, en vind, ik het heel belangrijk dat ze wel contact met hun vader bleven houden. In dezelfde periode had ik zelf veel last van het geweld dat M. mij aangedaan had. Als de kinderen bij hem waren spookten er continue dezelfde vragen door mijn hoofd: gaat alles goed met ze en gebeuren er geen ‘rare’ dingen?

Met heel veel dank aan Lianne





Leave a comment

Comments will be approved before showing up.