Mijn verhaal #4: Geduld hebben en loslaten

Mijn verhaal #4: Geduld hebben en loslaten

Mijn verhaal #4: Geduld hebben en loslaten

Ik kende niemand die hetzelfde meemaakte als ik en daarom verwerkte ik veel verdriet alleen. Mijn omgeving begreep niet echt wat in doormaakte en ik kon mijn gevoelens moeilijk onder woorden brengen. Elke keer weer de moed bij elkaar rapen, het gevoel dat je lichaam en je gedrag niet van jezelf is maar door hormonen wordt beïnvloed. Dat dingen niet maakbaar zijn, en niet altijd alles ‘wel goed’ komt…

Ik deed mijn best om aan te geven wanneer ik niet kon werken. Maar omdat ik zo ontzettend trouw ben, meer naar de ander dan naar mezelf, zette ik door ook als het niet ging. Stel je een klas met pubers voor, die haar haarfijn aanvoelden als ik niet lekker in mijn vel zat, die je uiterste grens opzoekt. Het was zwaar. Heel zwaar. Niet alleen op de momenten dat ik aan het werk was, ook de momenten dat ik me weer ziek moest melden als ik het niet meer trok waren zwaar.

 

Wat ik heb geleerd is het belang van geduld hebben en loslaten.

Geduld heb je nodig om dingen op de lange termijn te realiseren. Om dit geduld op te brengen had ik hoop nodig. En waar haal je die vandaan? Als iemand me probeerde te helpen kreeg ik vaak de ‘troostende’ woorden: ‘Bij haar is het uiteindelijk ook gelukt’ te horen. Ik kon niet uitleggen hoe verdrietig ik daarvan werd. Want ik wist dat het uiteindelijk niks hoefde te zeggen over ons en over onze situatie.

Loslaten, de harde leermeester. Met twee volle handen kun je geen nieuwe dingen aanpakken. Maar als moeder lijkt het juist zo tegenstrijdig om te doen. Je (potentiële) baby loslaten en de toekomst die daarbij hoort. Niet alleen die paar cellen, waar je hoop op was gevestigd, maar ook het leven wat daarbij hoorde. Een leven met zachte kleverige handjes, de te natte kussen, de ‘waarom is dat zo?’-vragen en de liefde die je wilt geven aan een kleintje. Je wilt je kindje koesteren, eerst in je buik, daarna in je armen. Maar als dat niet lukt, moet je die droom loslaten.

Afscheid nemen van wat had kunnen zijn. En het gevoel toelaten om erdoorheen te gaan. Erover kunnen praten, zodat je nieuw perspectief kunt vinden. En gewoon naar je werk gaan als je er weer aan toe bent.

 

met dank aan lillyandthecity.nl

lees meer: #5 geweld en drank





Leave a comment

Comments will be approved before showing up.