Mijn verhaal #5: Geweld en drank

Mijn verhaal #5: Geweld en drank

Tijdens de zwangerschap van Nora begon M. me te slaan en naar mijn keel te grijpen. De eerste keer vocht ik uit zelfbescherming en van schrik terug. Ik kwam met mijn rug naar de bovenkant van de zoldertrap te staan. M. duwde mij… Gelukkig stopte hij op tijd zodat ik net niet viel. Helemaal overstuur ben ik die avond naar mijn ouders gereden. Daar kwam ik niet binnen. Van mijn ouders moest ik mijn eigen boontjes doppen en het goed maken met M. Vol twijfels aan mezelf ging ik naar huis. Ook mijn zusje vond dat ik bij M. moest blijven en dat ik mezelf beter koest kon houden. Ik nam me voor om in ieder geval niet meer terug te vechten, daar was ik niet sterk genoeg voor. En datheb ik ook daarna niet meer gedaan.

Waarom zeiden de mensen die het beste met mij voor hadden dit? Zij kenden M. als ideale schoonzoon en als iemand die slank oogde en gezond at. De zwager die altijd gezellig meepraatte en behulpzaam de tafel afruimde na de kerstmaaltijd. Mijn moeder grapte wel eens over hem: ‘Hij klopt, hij veegt en hij zuigt’. Ouderwets gezegd is dat: hij hielp mee in het huishouden en dat was wel zo prettig.

Zij zagen heb niet zoals ik zag…
Zij kenden hem niet zoals ik hem kende…

Ik stelde M. voor om hulp te zoeken. Het begon met relatietherapie. Daarna zette hij de therapie alleen door. Zijn gewelddadige uitbarstingen stopten niet. Na de geboorte van Nora raakte M. zijn baan kwijt en daarom besloot hij verder te gaan met het schrijven van zijn proefschrift (dit is inmiddels vijf jaar geleden en nog altijd is het proefschrift niet af).

Het ging niet goed met M.

Na weer een mislukte IVF-poging, Nora was toen twee jaar, nam het drinken alleen maar toe. Veel te veel, was ik onderhand achter gekomen. Overal vond ik halve liter blikken en ik rekende uit… twee liter bier op een avond, elke avond. Hoe kon dit? Hoe kon iemand zo leven? Waarom dacht iedereen dat hij de ideale man voor mij was, terwijl dit ondertussen allemaal gebeurde?

Hij was wat ze noemen een hoog presterende alcoholist. Dat is iemand die zelf nooit toegeeft verslaafd te zijn aan alcohol. Iemand die een dubbelleven leidt. Iemand die in de buitenwereld succesvol is en thuis alles behalve dat is.

M. bleef mij aanvallen in de vorm van wurgen en in mijn gezicht slaan.

Was het eng om niet te weten hoe de volgende aanval eruitzag?
Ja.
Was het eng om niet te weten wanneer ‘het’ weer gebeurde?
Ja.
Was dat vervelend?
Hell ja.
Deed het pijn? Hell yes.
Had ik blauwe plekken?
Ja. Hoewel ik snel blauwe plekken kreeg, kon ik ze makkelijk met een sjaaltje of kraagje een wegwerken. Of een beetje make-up was voldoende.
Hij sloeg met niet het ziekenhuis in, dus het viel wel mee…

Liet ik me door M. klein krijgen? Meer dan ik wilde toegeven, maar ik schaamde me kapot. Dat ik, Mascha die zichzelf als feminist ziet, dit achter de schermen toeliet. Dus ik werd  zo’n vrouw, zo’n vrouw die tot de 1,1 procent slachtoffer van huiselijk geweld per jaar hoort.

 

Plots kwam een ommekeer.

Mijn lieve collega J. kwam na schooltijd bij me in mijn lokaal om ‘even’ te kletsen. We werkten veel samen en ze was wel eens bij mij thuis geweest om onze lessen voor te bereiden. Ze zag dat het niet goed met me ging. Ze had bij mij thuis blijkbaar zoveel spanning tussen mij en M. gevoeld dat ze me nu vroeg: ‘Slaat hij je?’ Ik ben haar zo dankbaar dat ze dit gesprek met mij aanging. Ik zat zo diep in de ellende dat ik het niet meer kon overzien. Na dit gesprek ging ik naar mijn huisarts die me doorverwees naar een psychiatrisch verpleegkundige. Die zei heel stellig: ‘Of je blijft of je gaat scheiden.’

Na een paar dagen was ik eruit. Het ging zo niet langer. Ik zei dat hij moest stoppen met drinken, zo niet dan ging ik van hem scheiden.

slachtofferhulp

ik vermoed huiselijk geweld

met speciale dank aan lillyandthecity.nl

lees meer: #6 de bom barst en een onverwachte verrassing





Leave a comment

Comments will be approved before showing up.