Mijn verhaal #9: Verhuizen, verwerken en loslaten

Mijn verhaal #9: Verhuizen, verwerken en loslaten

In de weekenden waren we bij elkaar, vooral om aan te voelen hoe het samen ging. Na een paar weken stelde ik hem aan M. en Nora voor. Ik wist dat mijn relatie met Maicel lange tijd ging duren.

Maar ik kende ook de statistieken: tijdens een relatie duur een verliefdheid maximaal twee jaar en een vaste relatie duurt gemiddeld 15 jaar. Ik liep dus het risico dat Nora een vaderfiguur leerde kennen die na een paar jaar weer uit haar leven zou kunnen verdwijnen. Maar ik nam het risico. Deze twee mensen betekenden zo ontzettend veel voor mij, ik kon ze niet van elkaar gescheiden houden en zelf gelukkig zijn. Gelukkig reageerde Nora heel goed op Maicel, we voelden ons op ons gemak bij elkaar. In april kon ik in een huurhuisje in Elst. Mijn familie en vrienden, die ondertussen meer wisten over mijn verleden en de scheiding leerden Maicel ook kennen.

Ze hielpen me ontzettend bij de verhuizing, want ondertussen kon ik niet veel meer. Ik had heel veel pijn van mijn bekkenbodem, en daarom kreeg ik Cesartherapie. Mijn therapeut raadde vooral aan om zoveel mogelijk stress te vermijden en minder te gaan werken. Bekkenbodempijn wordt veroorzaakt door de verweking van de spieren in de bekken door de zwangerschap. Vooral onderuitzakken tijdens het zitten en asymmetrische bewegingen (zoals fietsen) of tillen was te pijnlijk.

Die pijn heb ik ervaren als dag en nacht zadelpijn en  tegen de pijn mocht ik alleen elke 6 uur een paracetamol. Ik leerde om beter naar mijn lichaam te luisteren en om minder van mezelf te eisen. Het huishouden was niet mijn standaard van schoon, want bewegingen als stofzuigen deden simpelweg te veel pijn. De gedachte om de badkamer of het toilet een sopje te geven deed de moed me al in de schoenen zinken. Tijdens het koken was staan al snel te lang, waardoor ik tussendoor moest rusten. Ik had geleerd om de vuile was die boven lag naar beneden te gooien, in plaats van het te tillen. Van autorijden, ook als bijrijder, kreeg ik zoveel pijn dat ik soms achterin de auto lag met de gordel om. Tijdens de zwangerschapsyoga deed ik de oefeningen niet mee. Dan lag ik op mijn zij op mijn matje terwijl de anderen de oefeningen deden. Ik weet nog zo dat ik per se met Nora en mijn familie mee wilde naar de dierentuin. Ik zat in een rolstoel, bye bye credits, maar hell yes ik kon mee!

 

Ik leerde steeds meer om dingen los te laten. Hop, daar ging een steunkous aan voor de spataderen in mijn been en ouwe oma’s uit de buurt haalden me in met hun rollator. Ik moest andere mensen om hulp vragen voor de meest suffe dingen die ik daarvoor gewoon zelf kon. En dingen waar ik zo trots op was, zoals het feit dat ik hard kon werken en een echte doorzetter was, gooide ik nu de prullenbak in. Mijn leven werd geïsoleerd door de pijn. Ik wist dat als ik te veel van mijn lichaam zou vragen,  bijvoorbeeld te ver lopen of boodschappen tillen, ik de volgende dag meer pijn zou hebben. Ik ging zittend van de trap af en sleepte mezelf regelmatig huilend van de pijn de trap op.

Het reguliere medische advies voor bekkenbodemklachten is afwisseling tussen bewegen en rusten. Ik deed heel erg mijn best om te blijven lopen en mijn oefeningen te doen op mijn fitnessbal, maar sommige dagen was ik al trots op mezelf als ik was opgestaan.

 

De gedachten die elke dag door mijn hoofd spookten waren heel zwaar. Nog altijd praatte ik het gedrag van M. goed en ik gaf mezelf de schuld. Continue was de vraag: ‘Waarom had ik het zo ver laten komen’ en het bijbehorende schuldgevoel op de voorgrond aanwezig. Om deze negatieve gedachten te stoppen was maar een oplossing: nieuwe en sterke gedachten.

Maar dat kostte me zoveel kracht…
Aan het eind van de dag, of nog erger, ’s nachts, had ik daar de puf niet meer voor. Op die momenten kon ik alleen maar huilen en met mijn vuisten in mijn kussen slaan.

 

Gelukkig was Maicel er.
Hij hielp me.
Altijd.
Dag en nacht kon ik hem bellen of uithuilen op zijn schouder.

Hij liet me zien dat wat er gebeurd was helemaal niet oké was en dat ik moest stoppen om alles goed te praten. Zelfs op de momenten dat ik het echt niet meer wist vond hij me supersterk. Hij sliep naast me, ook al was zijn eigen huis veel dichter bij zijn werk. Hij zorgde ervoor dat ik niet te veel over mijn grenzen ging en voldoende rust nam. En je kunt wel raden wie de boodschappen deed, stofzuigde, tilde en kookte… Elke doordeweekse dag reed hij 200 kilometer over de A15, inclusief de ellenlange files, om bij ons te zijn. Naar ‘mijn gezinnetje’, zei hij dan.

 

Maar er gebeurde nog iets heel moois: ik leerde heel dankbaar te zijn voor deze man, voor ons veilige huisje, voor de tijd die ik kreeg om alles te verwerken.


Er ontstonden momenten waarin alles even leek te kloppen. Momenten zonder nare gedachten. Dat we samen een ijsje aten of we samen naar Nora keken als ze in de tuin aan het spelen was. Op dat soort momenten leek het alsof Maicel mijn gedachten kon lezen. Hij keek hij me dan vrolijk aan en zei: ‘Lekker genieten jij.’

Met speciale dank aan 

lillyandthecity.nl

Volgende week: 

Mijn verhaal #10: Eén van de taboes in onze samenleving: de bevalling.





Leave a comment

Comments will be approved before showing up.