Mijn verhaal #10: Eén van de taboes in onze samenleving: de bevalling.

Mijn verhaal #10: Eén van de taboes in onze samenleving: de bevalling.

De geboorte van Nora was een erg moeizame bevalling.  Daarom wil ik speciaal voor de vrouwen die nog nooit bevallen zijn even stilstaan bij één van de taboes in onze samenleving: de bevalling.

Mijn vriendin zei na afloop van haar bevalling: ‘Mascha, waarom vertellen vrouwen elkaar niet dat bevallen zo zwaar kan zijn?’ Omdat veel vrouwen hopen, inclusief ikzelf, dat de bevalling voor hún a piece of cake zal zijn. Ik ken eigenlijk maar één vrouw die haar bevalling heel relaxed vond gaan. En dat wens ik jou, en elke andere vrouw op de wereld ook toe. En niet te vergeten de partners die compleet verrast naast hun vrouw staan.

Als je nu nog niet afgehaakt bent, is de kans vrij klein dat je niet tegen ontboezemingen kan en juist wél wilt weten hoe een zware bevalling kan lopen. Toch? Zo niet, dan denk ik dat dit het moment is om alsnog af te haken…

 

De zware bevalling van Nora
De geboorte van Nora was heel moeizaam. Het begon met voorweeën, dat zijn weeën zonder ontsluiting. We gingen naar het ziekenhuis en daar plaatsten ze met slangetje om 19:00 uur een ballonnetje met hormonen in om zo de baarmoedermond wat meer te ontsluiten. Het gevolg? Mijn vliezen braken. En een enorm geschrokken verpleegkundige omdat ze in één keer nat gespetterd werd. Na alle gênante momenten die ik tijdens mijn zwangerschap meegemaakt had, spoelde nu ook het laatste restje van mijn ijdelheid weg.

Door de voorweeën en het ballonnetje kon ik die nacht niet slapen. Een slaapmiddel werkte niet. Om 4:00 uur vroeg ik of ik alsjeblieft een spuit met pethidine in mijn been mocht, want ik wist dat ik nog amper ontsluiting had en de bevalling nog wel even op zich kon laten wachten. Na die spuit heb ik even geslapen en om 7:00 uur werd ik netjes volgens het protocol wakker gemaakt voor het ontbijt.

 

De ontsluiting schoot maar niet op en rond 14:00 uur kreeg ik een ruggenprik. Tot op de dag van vandaag is deze plek op mijn rug nog gevoelloos. Door de ruggenprik namen de weeën af, en vervolgens kreeg ik weeënopwekkers. In het begin deed dat niet veel, maar toen de verpleging aan wat knopjes gingen draaien volgde een enorme storm van weeën. Ik wist echt niet waar ik het zoeken moest. Ondertussen was het al 20:00 uur, de ruggenprik was losgekoppeld, maar er lag nog steeds geen baby op mijn buik.

 

Om te controleren of Nora nog voldoende zuurstof in haar bloed had (kortom, niet stikte) duwden ze voor de derde keer een metalen buis naar binnen om na veel gedoe wat bloed uit haar hoofdje te halen. Bij de derde meting keek de verloskundige een beetje twijfelend naar het resultaat. Het zuurstofgehalte was aan het dalen. Ik kon over één ding heel duidelijk zijn: als we hoe dan ook konden voorkomen dat Nora met een zuurstofgebrek geboren werd, moesten we daar alles, maar dan ook echt alles aan doen. Ik zei dat ze eruit moest. Nu meteen!

 

Mijn boodschap was duidelijk: er stonden gelijk zeven mensen in de verloskamer en Nora werd met een vacuümpomp uit me getrokken. De navelstreng zat een aantal keer om haar keel gewikkeld en die werd er gelijk afgehaald. Ze dronk uit mijn borst en ik was zo ongelofelijk blij dat ik haar eindelijk in mijn armen had.

Ik had verhoging, een bijwerking van de ruggenprik. Niet alleen ik, maar ook Nora had verhoging. Dit kon een bijwerking, maar ook het RS-virus zijn. De nageboorte, waarbij de placenta geboren wordt, kan vrij pijnlijk zijn en dat was bij mij inderdaad het geval. De zware bevalling van Nora eindige met een, ondanks de plaatselijke verdoving, pijnlijke hechting van de door een jonge meid gezette knip. Nora werd met M. aan haar zijde naar de Medium Care gebracht. Na een antibioticakuur van vijf dagen mochten Nora en ik naar huis.

Eindelijk.

Ik kan me nog zo goed herinneren dat ik voor het eerst met Nora op schoot thuis op de bank zat. Na al die jaren hadden we eindelijk wat we zo graag wilden: ons eigen kind. Alle kraamtranen kwamen eruit. Dit was ze, onze Nora, wat een top kind!

 

De geboorte van John

Bij de geboorte van John wilde ik zelf meer de regie en zo min mogelijk gedoe. Ik had besloten dat M. niet welkom bij de bevalling was omdat dat dat mij te veel stress zou opleveren.

Maicel was er wel. Bij Maicel voelde ik me fijn.

Maicel had het bevallingsbad klaargezet in onze huiskamer. Maar omdat mijn vliezen braken en ik weer erge voorweeën zonder ontsluiting had, brachten Maicel en de verloskundige me toch maar naar het ziekenhuis. Ik kreeg na 30 uur weeën zonder veel resultaat een pompje met Remifentanil. Dit is een morfine-achtige stof waardoor ik minder pijn had en me beter kon ontspannen. Maicel zat naast me, gaf me water, zei wanneer ik op het knopje mocht drukken en hij hield me alert als mijn ademhaling wegzakte.

Na twee uur had ik voldoende ontsluiting en werd het bed in de stoelstand gezet. Ik beviel van onze blakende zoon John en pakte hem vol trots zelf aan van de gynaecologe. ‘Die heeft het goed gehad in de buik’ zei ze een beetje verbaasd. Met John ging alles het goed, hij was relaxed. Joepie! Nog een top kind!

Met dank aan lillyandthecity.nl

Lees ook mijn verhaal #11: nog een aanval, aangifte doen &co-ouderschap

 





Leave a comment

Comments will be approved before showing up.